Poesiealbum Padang S.W.K., losse foto

We naderen de laatste pagina’s van het poesiealbum en het geheel wordt wat minder overzichtelijk. Tussen pagina 22 en 23 is een losse foto gestoken: een groep lachende mensen poseert voor de camera. Op de achterkant van de foto vinden we de tekst:

Opgenomen te Djak 10‑11‑1952.

Kun je mij nog vinden?

‘Djak’ staat hier vrijwel zeker voor Djakarta. Het verwijst niet naar een plaats in Nieuw-Guinea of naar een andere stad op Java, en de afkorting wordt vaker gezien in fotoalbums (zoals we in dit album de afkorting ‘Bdg’ voor Bandoeng zagen). De vraag is of we Winny Baume nog kunnen vinden. Wie de foto van de paspoortaanvraag in het eerste artikel over dit poesiealbum erbij pakt, zal haar waarschijnlijk vrij snel herkennen.

In die periode was Djakarta voor veel Indo’s een stad vol kansen en onzekerheden: niet gevaarlijk in de zin van een oorlogssituatie, maar wel politiek gespannen, sociaal veranderend en juridisch complex. Een plek waar de toekomst nog alle kanten op kon.

Toko Mas Horloge Hoa Hoeng

Uit een familiearchief:

Bij benadering:

Goud- en horlogewinkel Hoa Hoeng, Kramatplein 66 D, Senen, Batavia‑C.

Verkoop en vervaardiging van gouden sieraden en horloges in moderne stijlen.

Werk en kwaliteit gegarandeerd goed. Redelijke prijzen.

Garantieverklaring (in het Chinees) voor drie maanden op aankoop of reparatie.

Gezien de context (een bon van een juwelier) is het bedrag van ƒ 75 heel aannemelijk: voor die tijd was dit een aanzienlijk maar niet buitensporig bedrag voor een gouden sieraad of een goed horloge. De kwitantie is mogelijk uit de jaren 1930‑1940 maar in elk geval van vóór 1949.



Het bedrag à ƒ 75 in 1938 zou nu ongeveer uitkomen op 700 à 800 euro.