Toeval bestaat

Als je Stella van Takis Würger en Stella van Peter Wyden in huis hebt en gewend bent je boeken alfabetisch op auteur te zetten, zou het zo maar kunnen dat deze twee boeken direct naast elkaar op de plank komen te staan.

Onbekende man

Foto van onbekende man, mogelijk ooit onderdeel geweest van een grotere foto: er staan een afgekapte handtekening op de achterkant.

Foto gevonden in een kringloopwinkel in Doetinchem, oktober 2019.

Kruispost: The Unknown Photo (Album) Project

Kijk maar, je ziet niet wat je ziet

Hipstamatic: Hekla + Reeta

---

De Willemskerk te 's Gravenhage (2)

In 2017 plaatste ik al eens een oude afbeelding van de Willemskerk in Den Haag, gevonden in De Tijdspiegel, tweede deel, 1856. In de zomer van 2019 was ik weer eens op de Nassaulaan en kon ik de huidige situatie in ogenschouw nemen. Uiterlijk is er niet heel veel veranderd. Nou ja, de kerk is geen kerk meer, voor sommigen wellicht geen gering detail maar niet echt verwonderlijk gezien de huidige tijdgeest.

Wat me eerder nooit was opgevallen, is dat de hele straat in dezelfde stijl is opgetrokken. Aardig om te zien.

De afbeelding uit 1856:

Gij komt toch?

Het K.N.I.L. roept U. Gij komt toch?
Uit:
Katholieke Illustratie, weekblad, 83e jaargang, 6 januari 1949, nummer 1

Met de complimenten van John Bull en het volk

Eerder in 2019 kocht ik een boxcamera op de antiekmarkt op het Lange Voorhout in Den Haag. Het is een grote box, ongeveer twee keer zo hoog als bijvoorbeeld een Agfa Synchro Box. Zoiets levert dus flinke negatieven op, acht foto’s per rol 120-film. Eerst maar eens even uitproberen.

Op sommige foto’s is duidelijk te zien dat de camera licht lekt, maar als je snel foto’s achter elkaar neemt, heeft het licht niet de kans al te veel binnen te dringen.

Deze foto’s zijn gemaakt bij de Nevelhorst in Didam. Nu is dat niet echt een fotogenieke locatie, of misschien moet je zeggen dat het daar een beetje saai is. Of wacht, op verschillende sites wordt het een “een wat kleiner, maar overzichtelijk gebied” genoemd, dat is wellicht vriendelijker. Al met al heeft de Nevelhorst wel een passende naam: het water heeft een wat nevelige kwaliteit.

Goed, foto’s gemaakt, film ontwikkeld en negatieven gescand. De box zelf is voorzien van wat tekst in reliëf maar die is eigenlijk niet te lezen. Dan maar de oude frottage-truc van stal gehaald.

Op de voorkant blijkt ‘JB’ en daaronder ‘Ensign’ te staan. Op de achterkant ‘Made in England’, ‘Houghton-Butcher’, ‘MFG Co. Ltd.’ en ’London’. Dat is wel genoeg info om te zoeken en al snel op deze site terecht te komen: Junior Box Ensign Camera, Houghton-Butcher Manufacturing Co Ltd. (redbellows.co.uk). En inderdaad, het is een Junior Box Ensign. Raadsel opgelost.

Nu eens zien of de lichtlekken op te sporen en te verhelpen zijn en eens experimenteren met een zwart-witfilm. Niet noodzakelijkerwijs in deze volgorde want soms moet je lichtlekken eerst even koesteren.

Eerst een keuze maken

Hipstamatic: Hekla + Mount Royal

---

Boerenprotest, Arnhem, 14-10-2019

Boerenprotest, Arnhem, 14-10-2019
(Olympus AF-10 met Kodak Portra 160)

Hipstamatic: Hekla + Arjan BW

Genode en onverwachte gasten

Hipstamatic: Hekla + Cheshire

---

Gebaande paden

Toen ik op de Delftselaan woonde, heb ik voor de eerste keer In de ban van de ring gelezen. Ik zal zo’n vijftien jaar zijn geweest. Het boek heeft toentertijd grote indruk op me gemaakt, er kwam een hele laag gefingeerde geschiedenis over de wereld te liggen. Ik ging bomen, mensen en landschappen anders bekijken en korte tijd was de wereld een magische plek. Rond mijn zeventiende, achttiende jaar heb ik het nog eens van voor naar achter gelezen. Alle bekende personages waren inmiddels in mijn hoofd gestold, zoals dat gaat als je een boek leest. Toen de film The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring in 2001 uitkwam, was ik natuurlijk erg nieuwsgierig, en net als veel mensen die het boek daadwerkelijk gelezen hebben, was ik behoorlijk teleurgesteld en geïrriteerd. Geen enkel personage leek op wat ik in mijn hoofd had. Mijn Gandalf zag er anders uit, mijn Stapper was veel mysterieuzer, mijn Frodo was geen irritant neurootje. Mijn enten zagen er niet uit als CGI’s, mijn elfen gedroegen zich niet als gedrilde Vulcan-mariniers. Het verhaal was spektakel geworden. Later ben ik de films wel als eigen uiting gaan zien en ik kan er nu wel me iets van plezier naar kijken, maar het hele gebeuren is als een nieuwe laag, bovenop het boek gekomen.

Je kunt natuurlijk stellen dat zo’n film een heel ander medium is en dat je die dus los van het boek moet zien, maar de film heeft mijn perceptie van het boek onherstelbaar veranderd (net zoals de bewerkingen van Tiësto bijvoorbeeld het Adagio for Strings voor me heeft veranderd). Je kunt het ene niet los zien van het andere. Het wrange is dat er hele volksstammen zijn voor wie The Lord of the Rings de eerste kennismaking is met, hoe heet-ie ook weer, Tolkien.

Nagenoeg alles wat er de afgelopen paar honderd jaar is bedacht, is de laatste paar decennia door de blender gegaan en als nieuw uitgebracht. Who needs Talk Talk als je Gwen Stefani hebt? Robbie Williams? Natuurlijk. Nancy Sinatra? Nooit van gehoord. Zo is er een compleet nieuwe laag aan gerecylede content ontstaan die de oorspronkelijke laag netjes afdekt.

(Het krot dat geheugen heet)

Hipstamatic: Hekla + Polina

---