Posts tonen met het label Monster. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Monster. Alle posts tonen

05 februari 2026

Album 1938–1943, pagina 3

Pagina 3 uit gevonden fotoalbum 1938–1943
Album 1938–1943, pagina 3

Monster, zonder datum
Breda, augustus 1939
Op een schoolreisje, 1938
Monster, 1938
Bergen op Zoom, Wim en Riet Lansink, zonder datum

We bekijken foto 5 wat nader: twee kinderen in feestelijke folkloristische kleding. Als je uitgaat van ‘klassiek’ Nederlandse streekdrachten (Marken, Volendam, Walcheren, Zuid-Beveland, Staphorst, Scheveningen e.d.), dan valt meteen op wat er ontbreekt: we zien geen oorijzer, geen kanten of gesteven kap en geen specifieke mutsvorm die je aan een bekende streek zou kunnen koppelen.
Ongedateerde foto uit Album 1938–1943 met als bijschrift Wim en Riet Lansink, Bergen op Zoom
Het meisje draagt een wijde hoed, een geborduurde blouse met bloemenmotief en een lange effen rok. Alles bij elkaar oogt dat eerder als een soort algemeen boerinnetjes- of volksdans­kostuum dan als een strak gedefinieerde streekdracht. De borduursels doen zelfs eerder denken aan Midden- of Oost-Europese volksmotieven dan aan Nederlandse.

De jongen gaat gekleed in een gestreept hemd, donkere broek en pet: heel generiek, zonder duidelijk regionaal kenmerk (geen Volendammer kniebroek, geen Markens vest, geen Zeeuwse knopen of iets dergelijks).

Gegeven dat alle foto’s in het album in Nederland lijken te zijn gemaakt en als locatie Bergen op Zoom wordt genoemd, zou je aan West-Brabant of Zeeland kunnen denken, maar de kleding mist precies die elementen die echte streekdracht herkenbaar maken. Dit ziet er veel meer uit als feest- of optocht­kleding, volksdans- of schoolfeest­kostuums, of ‘boerendracht’ voor een evenement (denk: Koninginnedag, boerenbruiloft, jeugdvereniging).

Kort gezegd lijkt dit geen authentieke, strikt regionale klederdracht, maar een gestileerde, waarschijnlijk zelfgemaakte of gehuurde ‘folkloristische’ outfit, gedragen bij een lokaal feest of evenement. Niet onbelangrijk: uit de lichaamstaal is wel op te maken dat de twee het hier naar hun zin hebben.

11 april 2025

‘Ik had zo graag een keer een ander hoofd om te proberen’

Beeld van de heilige Machutus, Sint-Vituskerk (Hoog-Elten)
Nadat ik dit artikel had geschreven, heb ik nu eindelijk de mogelijkheid gehad om het beeld van de heilige Machutus in de Sint-Vituskerk in Hoog-Elten (D) zelf te bekijken en te fotograferen. Als je de geschiedenis van het beeld kent, kijk je er ook meteen met andere ogen naar. Heel aardig.
Knipsel met uitleg bij het beeld van de heilige Machutus, Sint-Vituskerk (Hoog-Elten)

17 september 2024

Aanwijsplaten (546)

Aanwijsplaat op pand 'Geuzen Burght', Monster

De heilige Machutus van Wales

Een leuk fragment uit een Wikipedia-artikel: 

De voormalige abdijkerk in Hoch-Elten (Duitsland) dient sinds de middeleeuwen als bedevaarts­oord van de heilige Machutus. Pelgrims richten zich tot hem en bidden om troost en kracht in lijden en bij ziekte (met name kinder­ziekten, verlammingen, aandoeningen aan het zenuwstelsel). Het beeld van de heilige in de kerk is oorspronkelijk een Mariabeeld met kind op schoot uit de 12e eeuw. Op het gehavende Mariabeeld werd later een mannen­hoofd aangebracht met baard en uitbundige haardos

En zie:
St. Machutus; oorspronkelijk een Mariabeeld met kind op schoot uit de 12e eeuw; Frank Verborg (foto)
Nu is het natuurlijk meteen de hoogste tijd om dat beeld met eigen ogen te gaan bekijken.

16 september 2024

Aanwijsplaten (545)

Aanwijsplaat, Monster

Grafkelder van de familie Herckenrath in Monster, Open Monumentendag 2024

Grafkelder van de familie Herckenrath in de Grote Geest in Monster, Open Monumentendag 2024
Grafkelder van de familie Herckenrath in de Grote Geest in Monster, Open Monumentendag 2024
Grafkelder van de familie Herckenrath in de Grote Geest in Monster, Open Monumentendag 2024
Open Monumentendag is een mooi initiatief maar het gaat wel een beetje aan zijn eigen succes ten onder. Iedereen kan een obscuur monument gaan bekijken en dat betekent ook dat mensen in groten getale komen opdagen. 

Aan de andere kant is dit net als zeuren tijdens het filerijden: je doet er zelf net zo hard aan mee. In elk geval kunnen we deze van onze bucketlist strepen. 

Met dank aan Annejet van der Zijl natuurlijk.
Grafkelder van de familie Herckenrath in de Grote Geest in Monster, Open Monumentendag 2024: mensen staan in de rij om de grafkelder te kunnen zien
Grafkelder van de familie Herckenrath in de Grote Geest in Monster, Open Monumentendag 2024: nazaat laat overgeleverde documenten en foto's zien

09 oktober 2019

Zandmotor

In de jaren zestig en zeventig gingen we veel naar het strand, het zogenaamde stille strand ter hoogte van Duindorp. Voor mijn gevoel heb ik hele zomers aan het strand doorgebracht. Een enkele keer maakten we ook een flinke wandeling, bijvoorbeeld naar Kijkduin of zelfs naar Ter Heijde (hoewel we dat zelf ‘naar Monster lopen’ noemden). Voorheen kon dat laatste in een rechte lijn, maar dat is tegenwoordig wel anders. Iets ten zuiden van Kijkduin ligt daar nu namelijk de zandmotor, een 'kunstmatige zandbank in de vorm van een schiereiland' zoals het op Wikipedia genoemd wordt. Even naar Ter Heijde lopen zit er nu niet meer in, je moet een specifieke route nemen anders loopt je jezelf klem.
Net als bijna alles aan de Hollandse kust levert de zandmotor fraaie plaatjes op.
Bij de zandmotor, zicht op de argusmast, Kijkduin. Foto april 2019 door Robert van der Kroft
Bij de zandmotor, Kijkduin. Foto april 2019 door Robert van der Kroft
Bij de zandmotor, Kijkduin. Foto april 2019 door Robert van der Kroft
Er zijn hier allerlei ontwikkelingen gaande natuurlijk, maar een van de dingen die mij opvielen, was dat het ‘harde’ zand ten noorden van de zandmotor helemaal niet hard is. Je kunt zo een eind wegzakken, wat best lastig is als je je schoenen hebt aangehouden. Hoe dit ten zuiden van de zandbank is heb ik nog niet kunnen bekijken.
Zacht hard zand bij de zandmotor, Kijkduin. Foto april 2019 door Robert van der Kroft
Het is lastig om mistroostig terug te kijken in de trant van “Vroeger kon je” als er zoiets fraais voor in de plaats is gekomen. Toch is ook hier de continuïteit weggenomen als gevolg van een grootschalig project en er zullen ongetwijfeld mensen zijn die er niet blij mee zijn. Waar vroeger “We kunnen wel zo lopen” gangbaar was, is het nieuwe normaal nu “Ik ben hier een paar jaar niet geweest dus het zal allemaal veranderd zijn.”

(Het krot dat geheugen heet)