26 augustus 2018
24 augustus 2018
23 augustus 2018
Schuldig bouwwerk
Ilsemann was lid van de familie Von Ilsemann en een zoon van een Pruisische luitenant-generaal Karl Georg Hartwig Richard Ilsemann (1856-1930), die in 1908 werd verheven in de Pruisische adelstand, en Thekla Freiin von Hammerstein-Equord (1858-1920). Hij werd officier in de Eerste Wereldoorlog, vocht daarin onder andere in Champagne-Ardenne in 1916 en was laatstelijk kapitein. In 1918 werd hij toegevoegd aan de staf van de toenmalige keizer en vertrok met deze in ballingschap naar Nederland. Dat betekende eerst een verblijf op Kasteel Amerongen van anderhalf jaar; hij diende na aankoop door de keizer van Huis Doorn als adjudant in die laatste gemeente. Tot aan het overlijden van de keizer bleef Ilsemann diens adjudant. Daarna woonde hij op kasteel Amerongen, het bezit van de familie van zijn vrouw.
Ilsemann hield dagboeken bij die inzicht geven in het post-keizerlijke tijdperk van Willem II. Delen uit deze dagboeken werden eind jaren 1960 eerst in het Duits gepubliceerd, daarna in Nederlandse vertaling.
Ilsemann leerde op Amerongen zijn latere vrouw kennen, Elizabeth gravin van Aldenburg Bentinck (1892-1971), dochter van de heer van Amerongen. Hij trouwde met haar in 1920; daarmee trouwde Ilsemann ver boven zijn stand daar zijn vrouw tot de zogenaamde hoge adel behoorde en ebenbürtig was aan leden van regerende vorstenhuizen, terwijl hijzelf tot de lage, ongetitelde en zeer recente adel behoorde. Tussen 1921 en 1929 werden hun drie zonen geboren; een zoon van de jongste van de drie werd in 1995 ingelijfd in de Nederlandse adel en zo stamvader van het Nederlandse adellijke geslacht Von Ilsemann. In 1952, op 68-jarige leeftijd, pleegde Von Ilsemann zelfmoord in het poortgebouw van Huis Doorn.
(Tekstfragment: Wikiwand)
Zie ook Andere tijden - Adjudant van de keizer
De eigenwijsheid der sardienenen
22 augustus 2018
21 augustus 2018
Inversie is een bitch
- Ja! Liever dood dan leven met jou, smerige rat die je bent!
Dichter en dichter nadert de hand met de brandende lont het geopende kruitvat maar ondanks haar angst richt Donna Inez zich trots op en kijkt Don Pedro onbevreesd in de ogen.
In de laatste zin met nevenschikking is sprake van inversie. Taalunieversum zegt daarover: “Met de term 'inversie' wordt de woordvolgorde in hoofdzinnen aangeduid waarbij het onderwerp volgt op de persoonsvorm. De woordvolgorde waarbij het onderwerp op de eerste plaats staat, direct vóór de persoonsvorm, wordt dus als de neutrale, ongemarkeerde zinsvolgorde (ook wel: rechte woordschikking) beschouwd. Twee vormen van inversie kunnen worden onderscheiden. Het verschijnsel betreft zinnen waarin een ander zinsdeel dan het onderwerp op de eerste plaats staat, en ja/nee-vragen waarin de persoonsvorm vooropstaat.”
In het betreffende zinsdeel is niet alleen sprake van inversie maar ook van ‘samentrekking bij inversie’, oftewel: in het tweede deel van de zin is het onderwerp weggelaten. Zonder samentrekking zou de zin als volgt zijn: “... maar ondanks haar angst richt Donna Inez zich trots op en kijkt ze Don Pedro onbevreesd in de ogen.”
De meningen over samentrekking zijn verdeeld. Volgens de Taalunie is het in veel van de gevallen correct (zie hier) hoewel men er de voorkeur aan geeft samentrekking bij inversie te vermijden. Bij de voorbeeldzin is het sowieso lastig omdat op de plaats waar je het onderwerp zou verwachten, nu het lijdend voorwerp ‘Don Pedro’ staat. Je kunt dit dus verkeerd lezen:
“... maar ondanks haar angst richt Donna Inez zich trots op en kijkt Don Pedro onbevreesd in de ogen.”
Oftewel, Donna Inez richt zich op en Don Pedro kijkt onbevreesd.
Op zich is het niet zo vreemd dat de Taalunie samentrekking bij inversie goedkeurt trouwens. In de literatuur stikt het ervan en als je er een beetje op let, kom je het bij de meest klinkende namen tegen. In dat geval is een descriptieve benadering een stuk relaxter dan de normatieve insteek. Daar krijg je toch alleen maar gezeur van.
De afbeelding hierboven is natuurlijk compleet onnodig maar zoiets doet het altijd aardig in een blogartikel. Het paneel is afkomstig uit StripGlossy (stripglossy.nl), derde jaargang 2018, nummer 9, pagina 30: Finn - De witte dood, tekst en tekeningen van de onvolprezen Dick Matena.
20 augustus 2018
"De kleur paars is magisch, mystiek en wreed"
(kunst-en-cultuur.infonu.nl)
De film is LomoChrome Purple XR 100-400. De camera is een Olympus AZ-330 Superzoom van de kringloopwinkel. De locaties zijn Duiven (foto 1), Groessen (foto 5) en Zevenaar (de rest). Het is een aardige film om mee te experimenteren maar het voelt wel een beetje artificieel aan, een trucje. Dus we maken de paar gekochte rolletjes op en dan is het mooi geweest. Misschien één of twee rolletjes laten verlopen om te zien wat er gebeurt.
Erroristen, geprovoceerd
Van Abbemuseum, Eindhoven.
19 augustus 2018
Abonneren op:
Posts (Atom)