Annemarieke stuitte toevallig op de Nederlandse vertaling van het boek Ravel van Jean Echenoz toen ze op zoek was naar een biografie van de componist. We hebben het boek inmiddels allebei gelezen en we zijn het erover eens dat het een van de betere boeken van de laatste tijd is. Interessante perspectiefwisselingen, een goed gedoseerde portie humor en vooral een heel aardig inkijkje in de wederwaardigheden van Ravel in zijn laatste levensjaren. Typisch zo'n boek dat je eigenlijk niet opzij wilt leggen.
Hulde vooral ook aan de vertalers Martin de Haan en Jan Pieter van der Sterre. Je hebt geen moment het idee dat je een vertaling aan het lezen bent. Dezelfde vertalers hebben ook de Nederlandse versie van Au piano uit 2003 voor hun rekening genomen (Aan de piano), dus die staat de komende tijd op het lijstje.
Jean Echenoz: Ravel. 123 pagina's, De Geus, ISBN 978-90-445-0896-3, 2007.
Mensen die geïnteresseerd zijn in 'visueel uitdagend' werk, moeten eens een kijkje nemen op de site van Le Dernier Cri. Als je van dit soort werk houdt, ben je wel even zoet op deze site. Tip: klik links onderin op de link DC Presskit. Hier kun je gratis allerlei interessante pdf's downloaden (rechtsklikken, opslaan als). Ook het weblog is de moeite waard.
Onlangs heb ik voor het eerst sinds mijn verhuizing kans gezien mijn boekenkasten een beetje op orde te brengen. Daarbij kwam ik dit boek tegen, en ik moet bekennen dat ik eigenlijk vergeten was dat ik het had. Toen ik het weer zag, drong het tot me door dat dit qua vormgeving uit die periode (jaren zestig) een van mijn absolute favorieten is. De combinatie van de titel en de blik in de ogen van Wolkers – confronterend maar ontwapenend – spreekt voor mij op de een of andere manier sterk tot de verbeelding. Ik speel zelfs met het idee het op wat groter formaat af te laten drukken en ergens aan de muur te hangen.
Het afschuwelijkste uit Jan Wolkers, Meulenhoffreeks, typografische vormgeving Joost van de Woestijne, omslagfoto Eddy de Jongh
Vandaag hebben we een grote opdracht moeten afronden en natuurlijk doe je dan nog even een spellingscontrole. We weten uit ervaring dat Microsoft Word gemakkelijk crasht als je een spellingscontrole in een groot bestand doet (deze was iets van 15 MB, 85 pagina's, 50.000 woorden), en jawel, op ongeveer een kwart van de tekst begon de computer onheilspellend te kraken en kregen we de helaas al bekende, grammaticaal erg fraaie melding "In Microsoft Word is een fout opgetreden en moet worden afgesloten". Het bestand was ook gelijk niet meer te gebruiken, als we het openden en probeerden iets te wijzigen, crashte de boel weer.
Geen nood, dachten we, we hebben ook Open Office geïnstalleerd, we maken een nieuwe versie en we gebruiken OO om de spelling te controleren. Maar dat pakket maakte het helemaal bont: de spellingscontrole kwam met dit soort meldingen (klik op het plaatje voor een grotere versie):
Nou was het inderdaad een draak van een bestand maar er stond geen woord Chinees in.
Vervelend als programma's die bedoeld zijn om je sneller te laten werken (toevallig ging een deel van onze tekst daar zelfs over) ervoor zorgen dat de productiviteit acuut tot stilstand komt. Gelukkig zijn we ook niet voor twee gaten te vangen, dus we zijn er uiteindelijk wel uitgekomen, maar toen waren we wel een uur verder.
--
Update/correctie: Annemarieke wijst me erop dat we minstens anderhalf uur verder waren...
ZWOLLE - Een 26-jarige Nederlandse moslima is, naar gisteren bekend werd, donderdag uit het Hanzebad in Zwolle gezet omdat ze een burqini droeg. Volgens de directie vond het reguliere publiek het allesbedekkende broekpak, waarvan het bovenstuk reikt tot boven de knie, aanstootgevend.
Verrassend hoe het concept 'aanstootgevend' de laatste decennia is omgeslagen. Vroeger was 'te bloot' aanstootgevend, nu 'niet bloot genoeg'.
Overigens lijkt zo'n burqini verrassend veel op de nieuwste high-tech-zwemkleding die voor de Olympische spelen is ontwikkeld. Zouden de luitjes in het Hanzebad dit ook aanstootgevend vinden, of is dit juist weer stoer?
Het filmpje is eind vorig jaar uitgezonden in KRO Kindertijd en heeft tot heftige reacties van ouders geleid. De KRO heeft daarop een brief op de site van KRO Kindertijd geplaatst. Vooral het laatste stuk van de vierde alinea is aardig.
--
Geachte ouders,
KRO Jeugd heeft veel reacties gekregen op de uitzending van het filmpje ‘Chocolade haas’ uit de serie ‘Grote Kunst Voor Kleine Mensen’. Wij zijn allereerst bijzonder verheugd over de grote betrokkenheid die u heeft met KRO Kindertijd en de grote waardering voor KRO Kindertijd die in uw reacties ook doorklinkt. Uw kritiek trekken we ons daarom ook zeer aan.
Onze ambitie met KRO Kindertijd is om amusement te brengen op een educatief niveau, en daarbij kinderen elkaar te laten inspireren. Wij vinden dat kinderen recht hebben op het allerbeste, vandaar dat we de eerste en enige zijn die genres als kleuterdrama, kleuterdocumentaires en kleuterkunst op televisie brengen.
We hebben de kunstenaars die aan het kleuterkunst project ‘Grote Kunst Voor Kleine Mensen’ deelnamen gevraagd een filmpje te maken om kleuters op een verrassende, niet alledaagse manier naar de wereld om hen heen te laten kijken. Deels met de bedoeling om verrast te worden, nieuwe verhalen te ervaren. Deels ook om aan het denken gezet te worden, een beetje op het verkeerde been gezet te worden. Nooit om te choqueren of te provoceren.
‘Grote Kunst Voor Kleine Mensen’ is niet alleen een televisie project, maar ook een educatief project in het land, met educatie en tentoonstellingen, waarbij professionele begeleiders samen met de kinderen kijken. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er bij ons twijfels waren om het filmpje ‘Chocolade haas’ in KRO Kindertijd uit te zenden. Het filmpje roept soms grote emoties op, wat op zich niet verkeerd is en een leerzaam effect kan hebben. Of zoals sommige kinderpsychologen zeggen, ‘zonder weerstand geen innerlijke groei’. Het bijzondere is namelijk dat kinderen die om het filmpje beginnen te huilen, dezelfde chocolade haas in stukken zouden breken of kapot bijten en opeten. Het filmpje leert ons dus een ander perspectief, een andere beeld ervaring, onze emoties te verkennen.
Zoals eerder gesteld, kinderen hebben recht op het allerbeste, en als je eveneens uit durft te gaan van de kracht van kinderen zoals wij in onze programmering doen, dan hebben ze ook recht op bijzondere ervaringen. Niet minder dan volwassenen. Het interessante van kunst is dat het die ervaringen kan bieden, en dat is wat de makers van ‘Chocolade haas’ hebben geprobeerd.
Wanneer echter ons beoogde doel averechts uitwerkt, zijn wij te allen tijde bereid om onze beslissingen te heroverwegen. Dat doe ik op dit moment dan ook. Zoals eerder gesteld willen wij geenszins choqueren of provoceren, en wij blijven van mening dat wij dat ook met het betreffende filmpje niet gedaan hebben.
Maar wellicht is een educatieve context een betere plek om dit experiment uit te voeren. Wellicht is het totaalbeeld van KRO Kindertijd inmiddels zo verankerd dat dat grenzen stelt aan de ruimte voor verandering en experiment.
Om op dit moment het allerbelangrijkste te doen, namelijk het vertrouwen van uw kinderen in KRO Kindertijd te herstellen, zullen wij daarom voorlopig het filmpje ‘Chocolade haas’ niet langer op tv uitzenden.
Nogmaals hartelijk dank voor uw reacties, Met vriendelijke groet,
elke dag dat ik op dit blog schrijf verlies ik geld elke keer als ik geld verlies heb ik minder te eten elke keer als ik minder te eten heb word ik dunner elke keer als ik dunner word ga ik verschrikkelijker hallucineren hoe verschrikkelijker ik hallucineer hoe erger de wartaal die ik uitsla BLOG JE SUF JONGEN! misschien word je nog een echte Nederlandse dichter
De laatste tijd heb ik met verschillende liefhebbers van goede moderne muziek gepraat over de muziek van Robert Fripp, en ik heb gemerkt dat weinig mensen het concept 'Frippertronics' kennen. (Als je niet van muzikale experimenten of experimentele muziek houdt, kun je nu ophouden met lezen.)
Wikipedia zegt: Frippertronics is een tape-delay systeem dat zijn oorsprong vond in de elektronische muziekstudio's van de jaren '60. Het is voor het eerst te horen in werken van bijvoorbeeld componisten als Terry Riley en Pauline Oliveros. Frippertronics werd bekend bij een groter publiek door het gebruik ervan door met name Robert Fripp, samen met Brian Eno in de ambientmuziek en met King Crimson in de rockmuziek in de jaren '70 en '80.
Dat klinkt natuurlijk redelijk abstract, vandaar dat ik hier een oud filmpje (1979) neerzet:
Wat Fripp hier laat horen is een aardig voorbeeld, maar enkele jaren later heeft hij een cd uitgegeven (Let the Power Fall) waarop uitsluitend Frippertronics-muziek te horen is. Die cd heeft een diep meditatief gehalte - niet het soort meditatieve muziek waarbij je neigt in slaap te vallen maar het soort waarvan je wakker blijft.
Frippertronics was een analoog systeem en Fripp heeft de boel met de intrede van het digitale tijdperk gedigitaliseerd naar 'soundscapes'. Daar is een Engelstalig Wikipedia-artikel over geschreven, waar o.a. dit in staat:
--
Fripp states that Soundscapes: "has the aim of finding ways in which intelligence and music, definition and discovery, courtesy and reciprocation may enter into the act of music for both musician and audience". Because Fripp has also stated that the intent is for active listening by the audience, it can be argued that Soundscapes may not be considered as a type of ambient music, as it is sometimes described. The performances are improvised; they can be quite loud, lengthy, dramatic, soothing, eerie, and possibly alarming.
--
Zoals je kunt zien heeft Fripp de neiging een redelijk intellectuele opstelling in te nemen als het over deze muziek gaat. Al met al is 'possibly alarming' wel een goede typering voor bepaalde stukken. In de soundscapes is veel ruimte overgelaten voor improvisatie maar juist tijdens het beluisteren van die improvisaties merk je dat alles naar alle kanten gaat. Het is dan ook, zoals hij zelf al zegt, geen 'ambient'-muziek, al zal je dat bij het beluisteren van de muziek de eerste minuten vaak wel denken.
Er zijn cd's met de soundscapes verkrijgbaar maar als je vooralsnog alleen nieuwsgierig bent, is het misschien verstandiger eerst eens wat podcasts te beluisteren. Daarvoor kun je terecht in de iTunes Store (zoek naar 'DGM Live Hot Tickles'), of op deze site.
We hebben hier een voorbeeldmuziekje van de cd Let The Power Fall neergezet (rechtsklikken, Opslaan als; 10 MB, 10 min.). Oordeel zelf.
We verdiepen ons al een tijdje in virtualisatie: het installeren van virtuele computers binnen je eigen 'fysieke' computer. Onder Windows hadden we al eens geëxperimenteerd met VMWare. Daarmee kun je bijvoorbeeld andere Windows-systemen binnen je eigen computer installeren, zodat je een 'nieuwe Windows binnen Windows' krijgt. Met VMWare (maar ook met programma's als VirtualBox) kun je bijvoorbeeld ook Linux, oud spul als Windows 3.1 of zelfs wat meer obscure besturingssystemen als Haiku (de opvolger van BeOS) binnen Windows installeren. Leuk ook om eens met Linux te experimenteren als je nog wat huiverig bent. VMWare biedt op de site een gratis VMWare Player en volledige virtual machines aan, zodat je niet zelf een besturingssysteem hoeft te installeren: laden in VMWare Player en je kunt aan de slag.
Sinds we Parallels Desktop voor de Mac hebben ontdekt heeft onze experimenteerdrift helemaal een vaart genomen. Voorheen konden we nooit Macs op het werk gebruiken omdat we vrij veel Windows-specifieke software moeten gebruiken, maar met Parallels kun je Windows, Linux, noem maar op, installeren binnen de Mac-omgeving.
Op de sceenshot hieronder zie je het Mac-bureaublad met daarop een Windows- en een Linux-bureaublad.
Klik op de afbeelding voor een grotere versie
De virtuele besturingssystemen kunnen schermvullend worden gemaakt en vanaf dat moment lijkt het precies alsof je in Windows/Linux werkt, met de wetenschap dat je op de achtergrond altijd nog Mac OS X hebt draaien. Je kunt een volledige back-up van het virtuele systeem maken zodat je, als er iets misgaat, altijd de vorige versie kunt terugzetten. Van teruglopende prestaties hebben we nog niets gemerkt, in sommige gevallen lijkt Windows onder Parallels zelfs sneller te werken dan gebruikelijk.
Tot slot voor de echte nerds: je kunt tegenwoordig ook oude Apple-besturingssystemen virtueel onder Mac OS X draaien, zoals Apple ][, Apple ][+ en Apple //e. Dat ziet er zo uit:
Helemaal teruggeworpen op een prompt en opdrachten dus. Vooral een leuk speeltje voor mensen die in het verleden met deze systemen hebben gewerkt.
Tijdens een van onze bezoekjes aan Zwitserland hebben we kennisgemaakt met de muziek van Calogero, een Franse popmuzikant die in Franstalige gebieden behoorlijk populair is, en niet ten onrechte – volgens ons tenminste.
Over smaak valt natuurlijk niet te twisten en Franstalige popmuziek is sowieso voor veel mensen even wennen, maar voor de liefhebber/geïnteresseerde hebben we hier twee muziekjes neergezet:
Je kunt rechtsklikken op de hyperlinks en kiezen voor 'Opslaan als' (of iets dergelijks, afhankelijk van de browser die je gebruikt) om de bestanden naar je computer te downloaden.
De twee nummers zijn afkomstig van de cd Calog3o (ook wel gewoon 3 of Le troisième album).
De officiële website van 'Calo' is te vinden op calogero.fr. Een Nederlandstalig artikel over Calogero in Wikipeda vind je hier.
![Virtal Apple ][](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6IRmwuZNiNCHj-g63tMQJyX32L25w7ljNWQvtWiDFew0padtGwtUnHV4fJzGzAZlHUwoEC8Yk20LnnsHBr5ywr4N8Es-vQnlrMbefeYs27CuUx-1u70HgE4jJzhXtGrXyzKcN/s1600-h/Apple+%5D%5B+Standard.jpg)
