25 september 2017
24 september 2017
"Een eigen begraafplaats aan de Babberichseweg"
"In 1871 kreeg Duiven een eigen begraafplaats en werd het oostelijk deel ervan bestemd voor de hervormden.
Op 20 februari 1871 schreef de heer J.D.J. van Wijhe die woonde in Groessen, een brief aan de kerkenraad waarin hij zich beklaagde over het feit dat het gemeentebestuur van Zevenaar al enige jaren moeilijk deed over het begraven. Hij vroeg om een plek waar protestanten in de Liemers ongehinderd ter aarde besteld konden worden. De kerkenraad vroeg daarop het gemeentebestuur
‘of leden der Hervormde Gemeente in de Lijmers woonachtig bij voortduring gebruik mochten maken van het gedeelte van de algemene begraafplaats aan de Didamseweg, voor de Hervormde Gemeente bestemd.’
Het gemeentebestuur antwoordde dat voortaan gemeenteleden die tot de burgerlijke gemeente Duiven behoorden daar begraven dienden te worden. De kerkenraad verzocht op 4 mei 1871 het gemeentebestuur van Duiven om een gedeelte van de algemene begraafplaats voor de hervormden te bestemmen. Het gemeentebestuur besliste positief: het oostelijk afgesloten gedeelte werd voor de hervormden bestemd en kon dadelijk in gebruik worden genomen.
Op 30 juni 1874 richtte de kerkenraad een verzoek aan burgemeester en wethouders van Zevenaar een eigen begraafplaats aan de Babberichseweg in te mogen richten. Dit verzoek werd na veel heen en weer geschrijf uiteindelijk op 4 oktober 1877 ingewilligd: de hervormde gemeente mocht het land gebruiken dat in 1673 door Frederik Wilhelm van der Hoeven, ambtman in de Hetter, aan de diaconie was geschonken: ‘den Melatenhoff 84 en daer op staende vervallen huijsken’. Voor het realiseren van de begraafplaats werd een commissie in leven geroepen bestaande uit de heren Johan Willem Coenraad Koch (1825-1913), Frans Karel Jan Pliester (1815-1890) en als voorzitter ds. Fijnebuik. Jonkheer Raphaël A.J.B.H. van Nispen (1835-1885) verzocht de begraafplaats uit esthetisch oogpunt niet in de buurt van zijn woning ‘Huize Sevenaer’ aan te leggen, maar een gedeelte van de algemene begraafplaats te kopen. De kerkenraad bleef bij zijn besluit en liet sloten rondom de bestemde plaats graven, het stuk land ophogen en er een beukenhaag omheen plaatsen. In 1879 werd de begraafplaats in gebruik genomen. In 1943 werd ze uitgebreid, nadat er een ruiling had plaatsgevonden tussen het Loogasthuis en jonkheer Lodewijk J.M. van Nispen van Sevenaer (1867-1949), waarbij het Loogasthuis aan Van Nispen in eigendom overdroeg ‘een perceel grond ter grootte van 0,70.50 kadastraal bekend onder Oud Zevenaar sectie C nr 44’. Bij die gelegenheid werden er enkele ‘schaduwrijke bomen’ geplant. Vanaf de jaren tachtig werden vooral mensen uit de Molukse gemeenschap hier begraven."
Uit:
Sprekende minderheid. Vier eeuwen protestantse geloofsgemeenschap te Zevenaar, Leen den Besten
Uitgave: Cultuurhistorische Vereniging Zevenaar
Zevenaar 2013
Op 20 februari 1871 schreef de heer J.D.J. van Wijhe die woonde in Groessen, een brief aan de kerkenraad waarin hij zich beklaagde over het feit dat het gemeentebestuur van Zevenaar al enige jaren moeilijk deed over het begraven. Hij vroeg om een plek waar protestanten in de Liemers ongehinderd ter aarde besteld konden worden. De kerkenraad vroeg daarop het gemeentebestuur
‘of leden der Hervormde Gemeente in de Lijmers woonachtig bij voortduring gebruik mochten maken van het gedeelte van de algemene begraafplaats aan de Didamseweg, voor de Hervormde Gemeente bestemd.’
Het gemeentebestuur antwoordde dat voortaan gemeenteleden die tot de burgerlijke gemeente Duiven behoorden daar begraven dienden te worden. De kerkenraad verzocht op 4 mei 1871 het gemeentebestuur van Duiven om een gedeelte van de algemene begraafplaats voor de hervormden te bestemmen. Het gemeentebestuur besliste positief: het oostelijk afgesloten gedeelte werd voor de hervormden bestemd en kon dadelijk in gebruik worden genomen.
Op 30 juni 1874 richtte de kerkenraad een verzoek aan burgemeester en wethouders van Zevenaar een eigen begraafplaats aan de Babberichseweg in te mogen richten. Dit verzoek werd na veel heen en weer geschrijf uiteindelijk op 4 oktober 1877 ingewilligd: de hervormde gemeente mocht het land gebruiken dat in 1673 door Frederik Wilhelm van der Hoeven, ambtman in de Hetter, aan de diaconie was geschonken: ‘den Melatenhoff 84 en daer op staende vervallen huijsken’. Voor het realiseren van de begraafplaats werd een commissie in leven geroepen bestaande uit de heren Johan Willem Coenraad Koch (1825-1913), Frans Karel Jan Pliester (1815-1890) en als voorzitter ds. Fijnebuik. Jonkheer Raphaël A.J.B.H. van Nispen (1835-1885) verzocht de begraafplaats uit esthetisch oogpunt niet in de buurt van zijn woning ‘Huize Sevenaer’ aan te leggen, maar een gedeelte van de algemene begraafplaats te kopen. De kerkenraad bleef bij zijn besluit en liet sloten rondom de bestemde plaats graven, het stuk land ophogen en er een beukenhaag omheen plaatsen. In 1879 werd de begraafplaats in gebruik genomen. In 1943 werd ze uitgebreid, nadat er een ruiling had plaatsgevonden tussen het Loogasthuis en jonkheer Lodewijk J.M. van Nispen van Sevenaer (1867-1949), waarbij het Loogasthuis aan Van Nispen in eigendom overdroeg ‘een perceel grond ter grootte van 0,70.50 kadastraal bekend onder Oud Zevenaar sectie C nr 44’. Bij die gelegenheid werden er enkele ‘schaduwrijke bomen’ geplant. Vanaf de jaren tachtig werden vooral mensen uit de Molukse gemeenschap hier begraven."
Uit:
Sprekende minderheid. Vier eeuwen protestantse geloofsgemeenschap te Zevenaar, Leen den Besten
Uitgave: Cultuurhistorische Vereniging Zevenaar
Zevenaar 2013
Holga-lens voor Canon
22 september 2017
Janus 3, ronde 2
Zie ook:
Janus 3
Janus 2
Janus 1
Janus, project 0
Myanmar Photo Archive, Bathing Suits & Muscles
Myanmar Photo Archive is a physical archive of photographic materials from Myanmar. The materials range from studio portraiture, private photo albums, official photography, company records, scientific research photography, documentary images as well as studio accessories, slides and negatives. The archive aims to create a comprehensive record of photographic materials and culture and provide historic context to the materials within the archive. Currently, the earliest images are from 1890 and range until the present decade.
The website and its content is just at its beginning. Step by step we will add more images from the archive.
21 september 2017
19 september 2017
De hoenderhokknuppel van David Hume, Esq.
It would be easy to prove that suicide is as lawful under the Christian dispensation as it was to the Heathens. There is not a single text of scripture which prohibits it. That great and infallible rule of faith and practice which must controul all philosophy and human reasoning, has left us in this particular to our natural liberty. Resignation to Providence is indeed recommended in scripture; but that implies only submission to ills that are unavoidable, not to such as may be remedied by prudence or courage. Thou shalt not kill, is evidently meant to exclude only the killing of others, over whose life we have no authority. That this precept, like most of the scripture precepts, must be modified by reason and common sense, is plain from the practice of magistrates, who punish criminals capitally, notwithstanding the letter of the law. But were this commandment ever so express against suicide, it would now have no authority, for all the law of Moses is abolished, except so far as it is established by the law of nature. And we have already endeavoured to prove that suicide is not prohibited by that law. In all cases Christians and Heathens are precisely upon the same footing; Cato and Brutus, Arrea and Portia acted herocially; those who now imitate their example ought to receive the same praises from posterity. The power of committing suicide is regarded by Pliny as an advantage which men possess even above the Deity himself.
Deus non sibi potest mortem consciscere si velit quod homini dedit optimum in tantis vitae paenis.
Essays on suicide, and the immortality of the soul: ascribed to the late David Hume, Esq. Never before published. With remarks, intended as an antidote to the poison contained in these performances, by the editor. To which is added, two letters on suicide.' Oxford Text Archive, Oxford University. iBooks.
David Hume - Wikipedia
Deus non sibi potest mortem consciscere si velit quod homini dedit optimum in tantis vitae paenis.
Essays on suicide, and the immortality of the soul: ascribed to the late David Hume, Esq. Never before published. With remarks, intended as an antidote to the poison contained in these performances, by the editor. To which is added, two letters on suicide.' Oxford Text Archive, Oxford University. iBooks.
David Hume - Wikipedia
Abonneren op:
Posts (Atom)