Twee peuters zitten op een lichte deken op het gras, gekleed in luchtige, mouwloze outfits. Op de achtergrond zien we planten en een gebouw met pannendak. De foto straalt een zachte intimiteit uit, versterkt door het ronde kader en de sepiatint die het beeld een dromerige, bijna tijdloze kwaliteit geven.
Met deze foto bereiken we het einde van fotoalbum Elly. Met een diameter van 6,5 centimeter is dit bovendien de kleinste opname in het album. Daarna volgen vier lege pagina’s: het album is dus niet vol geraakt en is dat waarschijnlijk ook nooit geweest, want er zijn geen sporen van verwijderde foto’s.
Afsluitend kunnen we stellen dat we een roerend inkijkje hebben gehad in een relatief korte periode in de levens van Elly, Jopie en Alice, plus een aantal sporadisch langskomende figuren. We hebben niet kunnen ontdekken hoe deze mensen voluit hebben geheten en wat er van ze geworden is.
Als we dit in de tijd plaatsen en bedenken dat er in dit deel van de wereld binnen enkele jaren ingrijpende gebeurtenissen zullen plaatsvinden, is het niet vreemd als we niet meer over deze mensen te weten zullen komen. Dat is niet erg. Door de foto's te digitaliseren is er in elk geval een miniem hoekje van het internet ingericht voor eventuele nabestaanden en andere geïnteresseerden.
