Bij het zoeken naar achtergrondinformatie in Delpher dook deze leuke bijvangst op: zeventien afleveringen van de krantenstrip Opoe Zonnebloem knapt het op van een anonieme maker, gepubliceerd in het weekblad De Prinsestad: voor orde, recht en opbouw, orgaan van de Vereeniging van oud-politieke gevangenen te Delft. In Delpher is tot nu toe (mei 2026) nog maar een beperkt aantal nummers van het weekblad beschikbaar. Wellicht volgen later meer scans.
Op de site van het Stadsarchief Delft is een leerzaam artikel over De Prinsestad te vinden, waarin terloops wordt vermeld dat het archief een complete reeks van dit tijdschrift bezit. In het artikel wordt gesproken over de harde en spottende toon, die ongebruikelijk was in de over het algemeen positieve wederopbouwsfeer. “Het blad is dan ook bestemd voor een vrij specifieke doelgroep: oud-politieke gevangenen, verzetslieden die in Duitse gevangenschap zaten.” Het artikel is gebaseerd op het boek De geest van het verzet. Ex-politieke gevangenen uit ’40–’45 van Tom de Ridder (Zutphen, 2009).
De strip is vooralsnog een bescheiden raadsel. De reeks lijkt nergens gesigneerd en de uitgebreide overzichten van Lambiek over krantenstrips uit de jaren 1940–1950 bevatten geen vermelding van de titel. De gevonden reeks is, zoals gezegd, onvolledig, maar de scans volgen wel een chronologische volgorde, zodat het verhaal redelijk te volgen is. We zien veel verwijzingen naar de Duitse bezetter (bijvoorbeeld een stamhoofd dat op Göring lijkt) en naar actuele gebeurtenissen, zoals de opstand in Kamp Duindorp.
Deze opstand vond plaats in juni 1946, toen geïnterneerde NSB’ers en collaboratieverdachten in opstand kwamen tegen de slechte omstandigheden en zware dwangarbeid in het Scheveningse interneringskamp. Bewakers werden bekogeld met stenen en dakpannen, en de rellen duurden enkele dagen voordat politie en militairen de rust herstelden.
De kwaliteit van de strip is zeker vergelijkbaar met die van soortgelijke strips uit die periode. Alleen al daarom was het leuk om hier even in te duiken.
Born in Zevenaar, the Netherlands, in 1925, he survived the Holocaust by hiding for almost three years on a remote farm where he worked with farm animals and performed the other farm chores.
Op die site vind je ook een foto van Henry Gans en kun je lezen dat hij niet alleen een geslaagde medische loopbaan heeft gehad, maar ook de tijd heeft gekregen om boeken te schrijven.
Besides two medical texts: Introduction into Hepatic Surgery, Elsevier, Amsterdam, London, Dallas and Toronto, 1955, and a monograph in the Current Problems in Surgery series, Hemostasis and the Surgical Patient, Yearbook Publisher, Chicago, 1969, and his research and clinical papers, he wrote during his retirement a book of stories: Stories My Mother Never Told Me, Trafford Publ., Victoria BC / Oxford UK, 2007, and a trilogy: The Holocaust Legacy Trilogy, Vol. I: Tangled Lives, Vol. II: Trivial Pursuit, and Vol. III: Caveat Emptor. Trafford Publishing, 2007.
[...] Louis en Henny werden in het laatste oorlogsjaar gescheiden van elkaar ondergebracht, maar hun zonen bleven wel bij elkaar bij Hendrik Jan en Grada Smeenk-Eelderink (beiden geboren in 1867 in Zelhem) in het naburige Angerlo op boerderij De Papenheuvel in de Kleine Veldstraat B38 (huidig nummer 2). Na de oorlog bleek de complete familie Gans de oorlog te hebben overleefd. De broers gingen beiden medicijnen studeren en in de jaren vijftig vertrok Maurits naar Canada en Henry naar de VS.
Album 1938–1943 – Restmateriaal
Tijdens het onderzoek naar de personen achter ons fotoalbum is er behoorlijk wat materiaal boven water gekomen dat eigenlijk nergens goed bij past. Om dit toch een plaats te geven, en om het later eenvoudig terug te kunnen vinden, is deze blogpost bedoeld voor divers restmateriaal.
Voor ons eigen gezin (= gezin van ds. Johannes de Boer (1899-1984), predikant te Zuid-Beijerland: 1931-1947) zijn ds. en mevr. Hamming redders in nood geweest, toen de bezetters ons dorp gingen inunderen om ons tegen een Engelse invasie te beschermen: ”Kom maar naar Oud-Beijerland” – en zo reden op donderdag 24 februari 1944 drie boerenwagens met al ons huisraad en heel ons gezin (zeven jonge kinderen!) naar dat “Zoar” (= plaats waarheen Lot met zijn beide dochters vluchtte na de ondergang van Sodom en Gomorra, Genesis 19: 20-22) bij de familie Hamming. Een gezegend toevluchtsoord. Onvergetelijk. Daar zijn we wel zeer bijzonder huisvrienden geworden, tevens ‘oom en tante’ van de kindertjes daar: eerst twee, maar de derde werd verwacht. Toch was voor ons ook plaats. Hammings gezin in de achterkamer, wij in de voorkamer, een Duits officier in de tussenkamer. Op de studeerkamer boven zat dan nog vaak met ons dominees een heer uit Amsterdam, Joods onderduiker, die administratief voor de kerk bezig was en o.a. ook mijn maandbrief aan de verstrooide Zuid-Beijerlandse gereformeerden vermenigvuldigde”.Lit.: Joh. de Boer, In memoriam Ds. Ite Hamming, in: Jaarboek 1976 GKN, 522.
Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog verzorgde ds. Joh. de Boer geregeld bijbellezingen op de nationale radio, bijvoorbeeld bij de N.C.R.V. Zijn naam is dan ook veelvuldig terug te vinden in bladen als Vrije Geluiden, het ‘orgaan van den Vrijzinnig Protestantschen Radio Omroep’.
