Fairway Manufacturing Company’s dolls wearing Native American clothing

One interior view of dolls wearing Native American clothing and propped upright in two rows. The dolls were manufactured by the Fairway Manufacturing Company. 

The negative has sustained water damage and image loss.

  Missouri Historical Society (P0403-60040-01-4a).

Optima I (1960)

Foto’s gemaakt met Film Washi S in een Agfa Optima I waarvan de seleniumcellen niet meer werken. Op Mike Eckman Dot Com vind je een uitgebreide beschrijving van deze camera en lees je hoe je ’m toch kunt gebruiken als de lichtmeter niet meer werkt. Op YouTube staat bovendien een aardig filmpje over het plaatsen en terugspoelen van een film, wat handig is omdat dat niet direct duidelijk is als je de camera voor het eerst in handen hebt. 

Tot slot heb ik het al eens eerder gezegd: voor dit soort experimenten is Film Washi S eigenlijk niet echt geschikt, maar soms heb je niets anders voorhanden. De foto’s zijn gemaakt in Arnhem in juni 2024 en ontwikkeld in Adox Rodinal.

Een noodkreet! (1960)

Ingezonden
Een noodkreet!
Het is rustig in de zaal van Het Nederlands Leger des Heils in de A-Kerkstraat op zondagavond 10 uur. De bezoekers van de evangelisatiebijeenkomst zijn naar huis en ik neem alles nog even in mij op. Dan draai ik de lichten uit en sluit de zaal. Een goed uur later klinkt de noodkreet in mijn oren: „Kapitein, de A-Kerkstraat staat in brand"! Ik spoed mij naar de zaal; het bovenhuis staat in lichter laaie. Tezamen met de Kommandant van de Brandweer betreed ik het lokaal en onder een ware zondvloed van bluswater wordt de hoofdschakelaar van het licht uitgedraaid. Ziezo, dat kan geen sluiting geven.
Dikke rookwolken puilen ook uit de zaal naar buiten, maar een door de brandwachts ingesteld onderzoek wijst uit, dat daar niets brandt. Lang nadat het sein: „Brand meester” is gegeven sta ik nog vóór de zaal en kijk naar de troosteloze boel. Het zal nog heel lang duren eer het lokaal weer in gebruik genomen zal kunnen worden. Waar vinden wij een evangelisatielokaal? Weer klinkt er een noodkreet, doch nu een andere; deze! leder, die over een ruimte beschikt, die tijdelijk kan worden ingericht als evangelisatielokaal belle 31195 of schrijve naar N. Ebbbingestraat 107, het hoofdkwartier van het Ned. Leger des Heils.
M. J. POTUYT, Hoofdkapitein.

Bron: Nieuwsblad van het Noorden, 20-09-1960

Pourquoi Pas ?

Front page of the journal Pourquoi Pas ?, 15 July 1960.
NAB, Papers Ernest Glinne, box 5.
Via: Archives I Presume? > Belgium 75 years in Central Africa > The failing model colony
Traces of a colonial past in the State Archives

Fotovreugde

WEEKEND... fotovreugde met de ideale ILFORD twee

ILFORD SPORTI 6x6
Deze volwaardige, geheel metalen camera schat U tientallen guldens duurder dan 28,50

ILFORD SPORTSMAN,
een machtige kleinbeeld camera met een „alles in een" sneltransport en haarscherpe 2,8 lens toch maar 79,50

en natuurlijk in elke camera
ILFORD
's werelds beste film

---

Friese koerier: onafhankelijk dagblad voor Friesland en aangrenzende gebieden, 20-05-1960

Willem de Ridder tussen Papieren Konstellaties

Willem de Ridder tussen Papieren Konstellaties, foto archief Dorothee Meyer

Actie, werkelijkheid en fictie in de kunst van de jaren '60 in Nederland (pdf, 177 pagina's):

Willem de Ridder gebruikt het begrip PK theater voor een ruimte waarin Papieren Konstellaties (PK's) hangen.
Een papieren konstellatie is een prop wit papier of plastic van grote afmeting.

De eerste PK maakte De Ridder in 1960, toen hij thuis een groot vel wit papier van de muur trok en er een prop van vormde. Papieren konstellaties in een ruimte, waarin zich toeschouwers bevinden, vormt voor De Ridder het PK theater. De toeschouwer speelt daarin een rol, hij participeert, hij bepaalt zelf de verschijningsvorm van het kunstwerk. Meestal wordt het uitgevoerd in de particuliere sfeer, waarbij vrienden worden uitgenodigd.

Willem de Ridder heeft ook plannen ontwikkeld voor toepassingen van de PK, zoals PK kleding, PK theater, de PK auto etc. Deze zijn getoond in Signalement (zie 63.12.29). Er zijn beelden te zien van
- de PK ruimte: een verduisterde ruimte, waarin een aantal PK's hangen (Ø 2 m), dicht op elkaar met smalle doorgangen. Bij binnenkomst krijgt de bezoeker een zaklantaarn om de ruimte te kunnen bekijken. Vlak boven de vloer lopen lichtstralen naar foto-elektrische cellen.
Als deze verbroken worden, beginnen de PK's te draaien en komt er PK muziek uit de luidsprekers. De bezoeker zet zo zelf de PK's in beweging en laat PK geluid ontstaan.
- de PK auto: een auto beplakt met grote proppen papier rijdt door Amsterdam, je ziet alleen een grote prop rijden.
- PK kleding: een meisje showt PK kleding, ze draagt proppen papier als bikini en als hoed. PK's zijn tentoongesteld op de tentoonstelling ‘Nieuwe Realisten’ In het Gemeentemuseum in Den Haag (1964), waar boven in de hal grote PK's van plastic zijn opgehangen.

--

WILLEMDERIDDER.COM

Programmed Data Processor-1

Programmed Data Processor-1
Digital Equipment Corporation (DEC)
1961

This is the marketing brochure for the DEC PDP-1. Announced in 1960, Digital Equipment Corporation's (DEC) PDP-1 marked a radical shift in the philosophy of computer design: it was the first commercial computer that focused on interaction with the human user rather than the efficient use of computer cycles. Basing his designs on MIT's Lincoln Laboratory TX-0 and TX-2 computers, Ben Gurley designed the 18-bit machine in under three–and–a–half months. DEC produced only 50 of these machines. It also had an optional high-resolution graphical display that MIT students used to play Spacewar!, the first interactive computer video game.

(PDP-1 Restoration Program - Computer History Museum)

BB-ers van Berg en Dal weer opgedoken

Leeuwarder Courant, 31-10-1960:

BB-ers van Berg en Dal weer opgedoken

Tevredenheid over verloop oefening

Om precies twaalf uur vanmiddag is de ondergrondse BB-bunker van de kommandopost kring Gelderland in Berg en Dal, waarin een week lang 25 personen hebben deel genomen aan de oefening „Copex", geopend. Zeven etmalen lang is het enige kontakt, dat men met de buitenwereld had, een simpel telefoontje geweest, waarin gevraagd werd of alles nog goed was. Dit telefonisch kontakt werd elk kwartier herhaald maar meer dan deze vraag werd niet gesteld. Eenmaal is de deur van de bunker tussentijds open geweest. Dat was, toen de telefoniste mej. Awater naar het ziekenhuis moest worden vervoerd in verband met een akute blindedarmontsteking. De 25 deelnemers werden vanmiddag opgewacht door een grote schare familieleden, terwijl de Koninklijke Militaire Luchtmachtkapel aan deze familiehereniging bijzondere luister bijzette. De eerste indrukken, die de BB-leiding van de oefening kreeg, waren bijzonder gunstig.
De arts, die aan de oefening deelnam, de direkteur van de Nijmeegse GGD dokter J. C. Burg, verklaarde zeer tevreden te zijn over de manier, waarop men deze afzondering is doorgekomen. Volgens hem zijn bij een ieder spanningen opgetreden, die hebben geleerd, dat men bij herhaling van een dergelijke oefening moet werken met BB-ers, die op elkaar zijn afgestemd. De voeding uit blik heeft voldaan en de maagklachten, die zijn opgetreden, waren niet van dien aard, dat moest worden ingegrepen.
De telefoniste, die dinsdag naar het ziekenhuis werd vervoerd, kreeg de blindedarmontsteking op het moment, dat de oefening veronderstelde, dat de radioaktiviteit buiten 80 röntgen per uur was. In dat geval was het mogelijk een patiënt onder direkt levensgevaar naar het ziekenhuis op korte afstand te vervoeren. Maar, zo zei dokter Burg, ook al zou de oefening een hogere radioaktiviteit hebben verondersteld, zou ik bij dit meisje geen enkel risiko hebben genomen. Overigens was voor een spoedoperatie de bunker niet ingericht. Dokter Burg was uitgerust met een flink instrumentarium en had de beschikking over anti-biotica. Verdere ziektegevallen zijn niet voorgekomen.
Twee assistenten van prof. Rutte zullen aan het rapport van deze oefening een psychologische studie toevoegen. Als een voorlopige konklusie gaven zij, dat de psyche van de deelnemers onder deze oefening niet had geleden. Ook de kunstmatige ventilatie heeft voldaan. Wèl moest af en toe iets minder gerookt worden, maar men heeft geen gebrek aan zuurstof gehad. TNO heeft tijdens de oefening metingen verricht, die nog nader zullen worden uitgewerkt. Het resultaat van de oefening zal over enige tijd in een rapport aan de minister van Binnenlandse Zaken worden aangeboden.

BB'ster ziek naar boven gehaald

Het vrije volk: 26-10-1960:

BB'ster ziek naar boven gehaald
(Van een onzer verslaggevers)
De bezetting van de ondergrondse commandopost van de BB in Berg en Dal waar de oefening Copex 26 leden van de BB zeven dagen lang van de l buitenwereld afgezonderd houdt, is met een centralist» verminderd. Gistermorgen reed in alle vroegte .een ambulancewagen naar de commandopost, om de centraliste, mej, J. Awater uit Nijmegen, op te halen, die voor een operatieve ingreep naar het ziekenhuis moest worden gebracht.

Oefening „Copex"

Leeuwarder Courant, 25-10-1960:

Gistermorgen om twaalf uur precies is de oefening „Copex" begonnen. Op dat moment werd de ondergrondse kommandopost van de BB-kring Gelderland XIIin Berg en Dal bij Nijmegen officieel afgesloten en verzegeld. Toen de deelnemers (26, van wie zeven vrouwen) de post binnenkwamen, stond er al een maaltijd (overeenkomende met 3000 kalorieën) klaar. Voor ontspanning zijn er schaak- en damspelen, kaarten en andere spelen, terwijl er ook gelegenheid bestaat tot het verrichten van handenarbeid. Het schaakspel genoot direkt al de aandacht.

Zeven dagen ondergronds

Leeuwarder Courant, 20-10-1960:

ZEVEN DAGEN ONDERGRONDS
In de kommandopost van de BB-kring Gelderland 12 bij Berg en Dal onder Nijmegen, zal van 24 oktober tot en met 31 oktober een ploeg van 26 BB-vriiwilligers geheel van de buitenwereld afgesloten onder de grond verblijven. Deze „eenzame opsluiting" noemt men oefening Copex (afkorting van commandopost-experiment) en zij is bedoeld als een test voor de nieuwe omstandigheden, waaronder de BB zal moeten werken. De nieuwe omstandigheden zijn gebaseerd op de door de verenigde chefs van staven vastgestelde nieuwe militaire veronderstellingen, waarbij men — zoals bekend — rekening houdt met atoom-aanvallen op Nederland. In de oefening Copex gaat men er dan ook van uit, dat het gebied van Nijmegen ernstig radio-aktief besmet is.
Het personeel in de kommandopost, negentien mannen en zeven vrouwen zal onder deze omstandigheden het BB-kommandowerk moeten verrichten. Op wetenschappelijke wijze wordt nagegaan wat de invloed van een dergelijk lang verblijf onder de grond op physiek en psyche van de mens is. Dagelijks zullen de mannen en vrouwen medisch worden gekontroleerd door de arts J. C. Burg, direkteur van de Nijmeegse GGD. die zelf ook zeven dagen „opgesloten" is. Twee deskundigen zullen de psychologische reakties van het BB-personeel na afloop van de oefening testen.

Op reis

Vrolijke wijsjes voor jongens en meisjes

Willy François en H. Jansen van Galen
Vrolijke wijsjes voor jongens en meisjes
Thieme-Zutphen

Horowitz – François-Marie Banier

François-Marie Banier:

I never thought I would photograph Horowitz. Neither so close, nor for so long. He couldn’t bear people coming near him. If you ventured to do so, he would reply either with a bark or with one of his pet phrases: “That’s none of my business”, or “I don’t care.”
At Christmas once, in the late 1960s, I was invited to his home in Connecticut. I was twenty, he was past sixty. His old-fashioned elegance, his pronounced nose, his sharp eyes and the knotted form of his lips reminded me of the tricks of those sad clowns who keep on endlessly smashing plates over their head to make the kiddies laugh. That night, the guests were all very careful. He would take advantage of any awkward remark to spark a furore and storm back up to his room. He would make his wife, Wanda Toscanini, pay for the ruined Christmas Eve by waging war on her for months.
Horowitz asked me a whole host of questions which I answered, avidly taking in his night-owl eyes. I tried to focus on each feature of this face – half-tortoise, half-parrot, with elephant ears. Some might find them frightening. According to the legend, he played with his fingers flat. Volodia shrugged. “For Mozart, they are perfectly round. My piano teacher in Kiev used to say that if you can’t catch a note with your hand, you must jab at it with your nose.” Did this Frankenstein in a tuxedo keep a spare, longer pair of hands in his room? His playing, his lyricism in the Liszt sonata had saved me from so much sadness. But that night he played nothing. When I left, though, he did give me two records, one a Chopin and the other a Scriabin. “What’s with them, clapping like mad at the end of the concerts? I’m not doing anything special, just sticking to the tempo, that’s all. It’s all written on the score. The hardest part is the pedal. I had a teacher just for that. In Russia, in those days, there was a teacher for everything: harmony, notation…” Fifteen years went by without a chance to see him again.
Then one day in New York, at six in the evening, I opened the door to Mortimer’s. There they both were, dining alone. Wanda asked me how long I was staying in New York. “Two weeks.” “Our first free moment is in sixteen days’ time, isn’t that right, Volodia?” “ That’s none of my business.”
I knew Marcel and Elise Jouhandeau well. They loathed each other. But out of all that vinegar they could really fizz. Memories of Satie, the inventions of Max Jacob, their taste for issuing diktats about literature – all were reasons for crossing swords. They were brilliant. I had read The Dance of Death several times. In the darkness of Strindberg’s theatre, the dialogues, however nasty they may have been, really shook you up. Here, the silence between the pianist and his wife was deadly. I was face to face with the hell of Toscanini-Horowitz. Their daughter, Sonia, had told me about it in Paris. Before she cut her throat.
Three days later, Horowitz agreed to take lunch and we laughed together like schoolboys. He told me about his life in the United States surrounded by these people who are enthusiastic about everything. He wasn’t playing much, half an hour a day. If that. “But my fingers are in good shape. My mind, too.”
They took me to their home. To the first floor, in the drawing room protected by a Japanese screen with gold leaf, where his famous piano stood watch. “What do you want me to play?” “The Liszt sonata.” “It’s long, and then there’s a fugue in it.” From that day up to his death, he played everything for me, and yet I photographed him in New York’s Steinway Hall, with his hands in the air, in emptiness, with only the parquet below him, making that magical musical gesture that could have conjured up even his instrument.
How, why did I tame them, love, fight – choose them? My role in getting him back on stage and getting him to cross the Atlantic to Europe thirty-four years after his last journey is both anecdotal and somewhat miraculous, with its fair share of suffering. We three were not easy characters.
He was the father, the example I wish I had had. His one-word motto was: DISCIPLINE. Often he gave me this piece of advice, which I have followed: “Write from morning to evening.”

(Via)

Praise Allah