Kruidvat-camera met Rollei Superpan 200 (bis)

En zo blijkt een camera van een paar euro ineens een soort favoriet. 

Volgende halte is kleurenfilm.

Hipstamatic: Eiko + Cheshire

Een jabba-dabba-doe-tijd

Een foto uit een familiearchief:

Op 19 april 1965 werd op de Scheveningse pier een echt Flintstonedorp geopend. De typische huizen van Bedrock waren op ware schaal nagebouwd en bezoekers konden op de foto met Fred en Barney. De serie was dan ook ongekend populair halverwege de jaren zestig.

Soerat lepas (Tjilatjap, 1945)

Uit een familiearchief:

Gevangenis/Huis van Bewaring te Tjilatjap

Vrijlatingsbewijs (soerat lepas)

Dit vrijlatingsbewijs dient ter verklaring dat de persoon genaamd

XXXXX,

registratienummer A 33/04 [?],

laatst woonachtig te Tjilatjap,

veroordeeld is door de Tihoo Hōin (opperrechter)

op 15 maart 2605 (Japans keizerlijk jaar, overeenkomend met 1945)

volgens het vonnis van de Tihoo Hōin Kita Bun In te Tjilatjap,

veroordeeld wegens diefstal onder ontbinding/opheffing,

tot een straf van gevangenisstraf (details volgen uit dossier [?] no. 577/578/579/[?]),

en is vrijgelaten op 15 maart 2605,

omdat de straf ten einde is gekomen.

Tjilatjap, 15 maart 2605

De beheerder/administrateur van de gevangenis,
(handtekening en stempel)

Toelichting – soerat lepas (Tjilatjap, 1945)

Dit document is een zogenoemde soerat lepas, letterlijk een ‘vrijlatingsbrief’, afkomstig van de gevangenis (Roemah Pendjara) in Tjilatjap (nu Cilacap, Midden-Java). Het stuk is opgemaakt tijdens de Japanse bezetting van Nederlands‑Indië (1942‑1945) en dateert van 15 maart 2605, wat overeenkomt met 1945 in de westerse jaartelling. 

De soerat lepas diende als officieel bewijs dat iemand zijn detentie had uitgezeten en weer op vrije voeten was. Zulke documenten werden vaak op dun papier gedrukt en ingevuld in het Maleis met Nederlandse invloeden. Ze behoren tot de weinige tastbare sporen van het gevangeniswezen onder Japans bestuur in Indië.

De vermelding van Tjilatjap is interessant: deze kustplaats speelde in de bezettingstijd een belangrijke rol als havenstad en als locatie van interneringskampen en gevangenissen voor zowel Indonesiërs als Europeanen.

(Fout ontdekt in de vertaling of duiding? Laat het ons weten a.u.b.)

OWARI – The Art of Coping

stevenskerk.nl: 

“OWARI – The Art of Coping is een project van componist en theatermaker Dyane Donck: een muzikale belevingsroute tussen tentoonstelling en voorstelling in. OWARI bestaat uit negen installaties / scènes, die verspreid staan door de kerk waarin bezoekers - met een hoofdtelefoon op - vrij kunnen dwalen. Het Japanse woord owari betekent ‘einde’. OWARI verkent de grens tussen verlies en veerkracht, en onderzoekt hoe we ons staande houden als de wereld wankelt.” 

Maandag 3 november 2025 t/m zondag 30 november 2025, 11:00 - 16:00 uur.

Door de jaren heen

Twee portretten van een onbekende man

We hebben twee studioportretten van Atelier Burgers, Steenstraat 84 in Arnhem. De foto’s komen niet alleen uit dezelfde studio, maar vertonen ook sterke overeenkomsten, dus we hebben ze naast elkaar gelegd om ze beter te kunnen vergelijken. Op basis van gezichts­kenmerken, houding en fotografische stijl lijkt het zeer waarschijnlijk dat het om dezelfde persoon gaat, met een verschil van enkele jaren tussen de opnames.

Beide portretten tonen een jonge man met een stevige kaaklijn, rechte neus, smalle lippen en licht uitstaande oren. Zijn haar is kort, golvend en staat iets omhoog. Op beide foto’s is het kapsel vrijwel identiek gestyled. Ook zien we op beide beelden dezelfde serieuze, directe blik naar de camera: in beide gevallen een ontspannen maar zelfbewuste pose. De lichaamsbouw is slank tot atletisch, met vergelijkbare schouderbreedte en armhouding.

Links zien we een eenvoudiger, enkelrijig pak met twee knopen en een bescheiden stropdas; rechts een chiquer, dubbelrijig pak met vier knopen, pochet en een iets bredere das. Dit wijst op een latere mode, circa 1925‑1930.

Op de achterkant vinden we de bekende ansichtkaartdruk en, zoals al gemeld, de studionaam Atelier Burgers, Steenstraat 84, Arnhem. Dit fotografisch atelier was actief in de eerste helft van de 20e eeuw, vermoedelijk vanaf de jaren 1910 tot in de jaren 1930. Er zijn meerdere portret­kaarten en studio­foto’s bewaard gebleven met deze naam, maar gedetailleerde biografische gegevens over de fotograaf ontbreken vooralsnog.

Op platforms als Delcampe.net en Catawiki duiken af en toe portretkaarten op met de vermelding Atelier Burgers, Arnhem. Ook in kranten uit die periode is het atelier duidelijk aanwezig:

1. Arnhemsche Courant, 20‑08‑1921 

2. Arnhemsche Courant, 03‑03‑1922 

3. Arnhemsche Courant, 29‑02‑1924

Hemelpost, Rosorum, Zevenaar, 2 november 2025

Begraafplaats Rosorum, Zevenaar, 2 november 2025.

Zie ook Brievenbus voor hemelpost op Rosorum.

Aanwijsplaten (627)

Meer aanwijsplaten

Uit het atelier van de weduwe

Portret van een onbekende vrouw

We zien een studioportret van een vrouw, staand en frontaal afgebeeld, in een sobere donkere jurk met hooggesloten kraag en een lichtgekleurde strik. Haar haar is strak naar achteren gekamd en haar blik is gericht op de camera. De foto is sterk vervaagd: gelaatstrekken en details zijn nog net zichtbaar, maar het beeld is verzonken in sepia en slijtage. De randen zijn afgerond en vertonen vlekken en verkleuring, verspreid over het oppervlak.

De achterzijde vermeldt in sierlijke typografie:

Wed. J. van Koningsveld
Photographisch Atelier Zutphen
(Zaadmarkt hoek Kerkstraatje)
en
Deventer

Dit duidt op een opname uit het atelier van een vrouwelijke fotograaf (een zeldzaamheid in die tijd) en plaatst het beeld stevig in de context van de late 19e eeuw.

Online is de weduwe ook te vinden onder de naam Veuve J. van Koningsveld. Er zijn sowieso aardig wat foto’s van haar hand bekend, maar er bestaat nog geen onomstotelijke, online bron die ‘Wed. J. van Koningsveld’ koppelt aan de locatie ‘Zaadmarkt hoek Kerkstraatje’ in Zutphen. Of we lezen het niet helemaal goed, of de weduwe heeft hier slechts kort gewerkt, of de bronnen bestaan wel maar zijn nog niet gedigitaliseerd. In elk geval levert deze blogpost voortaan een treffer op voor het geval een toekomstige onderzoeker een soortgelijk tijdsdocument tegenkomt als het onze.

Voor de datering is nog aardig dat op fotografen.nl bij onze fotografe de periode ‘Zutphen 1886‑1889’ wordt vermeld. Dat is op zich een vrij beperkte werkperiode.

‘Wed. J. van Koningsveld’ verwijst natuurlijk naar de weduwe van J. van Koningsveld. Jacobus van Koningsveld (Deventer, 4 maart 1824 – Den Haag, 30 juli 1866) was een Nederlandse kunstschilder en fotograaf. Op Wikipedia staat mooi: “Zijn weduwe zette na zijn overlijden de zaak voort.” Maar had die dame zelf geen naam?

Het gaat hier om Lucie Blachet (1828‑1907). Op Wikitree is een korte biografische schets te vinden, plus een afbeelding van een krantenartikel waarin beide namen officieel aan elkaar worden gekoppeld.

Er is voor zover bekend geen bewaard gebleven portretfoto van Lucie van Koningsveld-Blachet zelf, maar ze wordt wel erkend als een van de eerste vrouwelijke fotografen in Nederland. Haar naam komt voor in biografische bronnen, maar tot nu toe zonder visuele documentatie. Lucie van Koningsveld-Blachet was de grootmoeder van Loes van Groningen.

Op de Zaadmarkt in Zutphen bevinden zich twee panden die in aanmerking komen voor de aanduiding 'hoek Kerkstraatje', namelijk nummer 98A (gebouwd in 1700) en 100 (het zogenaamde Ten Broeck Huis, gebouwd in 1600). Over de gebouwen zelf is veel te vinden, over de geschiedenis ervan wel iets maar niet veel, en over vorige bewoners vooralsnog nagenoeg niets. Maar alles is een work in progress dus we kijken over een paar jaar misschien nog wel eens.

Bron: Google Street View, jul 2025.

Zie ook: 

Collectie Gelderland > foto met adressering Zutphen, Saadmarkt. 

Wikimedia Commons > foto met adressering Zutphen, Zaadmarkt.

Events, dear boy, events

Portret van een onbekend stel

Studioportret van een jong stel, vermoedelijk op hun trouwdag, genomen in een binnenstudio met gedecoreerde achtergrond. De man staat in donker kostuum met witte strik en handschoenen; de vrouw zit in een licht mantelpak met clochehoed, witte kousen en Mary Jane-schoenen. Ze houdt een royaal bruidsboeket vast, deels verpakt in decoratief papier of een ander semitransparant materiaal, zoals tule.

Wat opvalt, is dat de man een gebruind uiterlijk heeft, wat op een beroep in de buitenlucht zou kunnen wijzen. Bij nadere beschouwing lijkt het boeket enigszins te zijn gaan schuiven: enkele bloemen hangen losjes naar voren en met name het snijgroen is aan het verzakken, alsof het de fotosessie nét niet heeft gehaald. Eigenlijk geeft dit het portret een levendige, haast documentaire kwaliteit.

De foto is sepia-getint en ongesigneerd. Gezien de kledingstijl en fotografische techniek dateert het beeld vermoedelijk uit de periode 1928‑1932. De herkomst is onbekend.

Als we de toestand van de achterkant in ogenschouw nemen, kunnen we waarschijnlijk wel stellen dat deze foto enige tijd aan een muur of iets dergelijks geplakt is geweest. Na verwijdering heeft dit een welhaast abstract kunstwerk opgeleverd. Zie hieronder.

Toko Mas Horloge Hoa Hoeng

Uit een familiearchief:

Bij benadering:

Goud- en horlogewinkel Hoa Hoeng, Kramatplein 66 D, Senen, Batavia‑C.

Verkoop en vervaardiging van gouden sieraden en horloges in moderne stijlen.

Werk en kwaliteit gegarandeerd goed. Redelijke prijzen.

Garantieverklaring (in het Chinees) voor drie maanden op aankoop of reparatie.

Gezien de context (een bon van een juwelier) is het bedrag van ƒ 75 heel aannemelijk: voor die tijd was dit een aanzienlijk maar niet buitensporig bedrag voor een gouden sieraad of een goed horloge. De kwitantie is mogelijk uit de jaren 1930‑1940 maar in elk geval van vóór 1949.



Het bedrag à ƒ 75 in 1938 zou nu ongeveer uitkomen op 700 à 800 euro.

Daarheen en weer terug

Portret van een gezelschap in een tuin

Op deze foto zien we vier personen in wat een deftige tuin lijkt te zijn, rond een tafel met een bloemenvaas en een fontein op de achtergrond. Twee vrouwen zitten aan weerszijden van het tafeltje, terwijl een jongere man links op een ligstoel zit en een oudere man rechts achter het gezelschap staat. De kleding is formeel: de mannen dragen driedelige pakken met dassen, de vrouwen lange japonnen met ruches en kanten details. Voor de tafel ligt een hond, mogelijk van het gezelschap zelf.

De opname is waarschijnlijk gemaakt tussen 1875 en 1885, gezien de stijl van de kleding en de opbouw van het tafereel. Het is een buitenopname, wat in deze periode nog vrij bijzonder was. De fotografen waren de Thompson Brothers, gevestigd aan 11 Camden Square, Peckham S.E., destijds een wijk in zuidoost-Londen. De toevoeging ‘S.E.’ stond toen al voor het postdistrict South East London, waardoor het niet nodig was ‘London’ te vermelden.

Op de achterzijde is in handschrift te lezen: Jan Bouwkamp, Eerbeek. Het is onduidelijk of dit de naam van een van de geportretteerden is, of van een latere eigenaar van de foto. Tot nu toe is er geen directe link gevonden tussen een Jan Bouwkamp en Eerbeek, maar de vermelding suggereert in elk geval een Nederlandse connectie. Misschien familie of vrienden die in Londen woonden of reisden?

Voor een hedendaags publiek kan de adressering 11 Camden Square, Peckham S.E. wat vreemd of verwarrend aandoen. Tegenwoordig ligt Camden Square immers in North London, terwijl Peckham juist in het zuidoosten van de stad ligt, op flinke afstand van elkaar. In de 19e eeuw kwamen echter vaker gelijkluidende straatnamen in verschillende Londense wijken voor, en werd de toevoeging S.E. (South East) gebruikt om het betreffende stadsdeel aan te duiden. Het lijkt er dus op dat dit Camden Square destijds een kleinere, lokale straat in Peckham was, en niet de bekende locatie in het huidige stadsdeel Camden.

Na enig zoeken blijkt dat Camden Square, SE15, Peckham inderdaad voorkomt in een online straatnamenlijst, met de opmerking: Camden Square appears on maps between 1860 and 1900 (Peckham). Daarmee is die onduidelijkheid in elk geval weggenomen.

Not My Day, Olga Shtonda

Not My Day, Olga Shtonda. eigen werk.

  Genomineerd voor de World Illustration Awards 2021.

Velleper ansichtkaart

We hebben een ansichtkaart, maar wat zien we allemaal?

Voorkant (afbeeldingskant)

Velp – Beekhuizen
De afbeelding toont een ansichtkaart van het verdwenen Hotel Beekhuizen in Velp. Het hotel werd in 1844 gebouwd op het landgoed Beekhuizen en had een Zwitserse chaletstijl. Tegenwoordig staat er op dezelfde locatie een modern Boutique Hotel Beekhuizen. Het hotel ligt midden in Nationaal Park Veluwezoom, een gebied van circa 5.000 hectare met heuvels, bossen en heidevelden.

In het Gelders Archief is een bijna identieke foto te vinden, met een uitgebreider begeleidend verhaal.¹ De omgeving is veelvuldig bezongen door dichters als Elizabeth Maria Post² en François HaverSchmidt³ (Piet Paaltjens).

Achterkant (adreskant)

De kaart is gemarkeerd als BRIEFKAART (CARTE POSTALE) in rode hoofdletters bovenaan, gevolgd door de aanduiding Algemeene Postvereeniging (Union postale universelle). Een verticale rode lijn verdeelt de kaart in twee helften: links voor de afzender, rechts voor het adres en de postzegel.

De postzegel is een rode Nederlandse cijferpostzegel van 1 cent (1899), afgestempeld Velp, 15 juli 1906.

Het adres is handgeschreven (mogelijk in potlood):
Den Heer L. Rosseel Jr⁴
Den Haag, Honsholredijkstraat 175⁵

Afzendergedeelte: linksboven een stempel A .37. en een aankomststempel ’s‑Gravenhage, 16 juli 1906.
De voorgedrukte velden voor naam, adres en plaats zijn niet ingevuld. De handtekening van de afzender is onleesbaar.

Drukker: onderaan staat vermeld: Dr. Trenkler Co Leipzig 1906 Vlp. 7 — een bekende Duitse uitgever van prentbriefkaarten.⁶

De kaart toont lichte verouderingssporen zoals verkleuring en vlekjes, passend bij het vroege 20e-eeuwse karakter.

Voetnoten

1. De tekst bij de afbeelding in het Gelders Archief bevat een aardig fragment:
   “Op 10 november 1980 werd het hotel door een dakbrand opnieuw zwaar beschadigd. Twee jaar later brandde de rest af. De kelder staat nog als een soort bunker midden in het bos.” Hoe de situatie rond dit bunkerachtige artefact nu is, is niet bekend. (Laatst gewijzigd: 8 september 2025.)

2. “Elizabeth Maria Post (1755‑1812) kon Biljoen en Beekhuizen zo vaak bezoeken als ze wilde. Zij woonde in Velp en had van Van Spaen de sleutel van een van de tuinhuisjes op Beekhuizen gekregen, om er in stilte te kunnen werken.” Uit: Gezangen der liefde – Dichteres Elizabeth Maria Post over Beekhuizen.

3. De naam HaverSchmidt wordt met twee hoofdletters geschreven omdat het eigenlijk een samengestelde achternaam zou zijn. De spelling werd zo gekozen om de historische oorsprong te benadrukken, hoewel de officiële geboorteakte alleen Haverschmidt (met een kleine s) vermeldt. Zie De namendetective.

4. In het Adresboek 1900‑1901, ’s‑Gravenhage vinden we op pag. 465: Rosseel, L. – brievenbesteller, Hondsholredijkstr. 175.
   

   De L. Rosseel die enkele jaren later het dagblad Land en volk haalde omdat hij “35 jaren in dienst der Posterijen” was, is naar alle waarschijnlijkheid dezelfde man. Overigens moeten we niet vergeten dat onze kaart geadreseerd is aan L. Rosseel Jr.

5. Tegenwoordig de Honselersdijkstraat; zie denhaag.wiki. De spelling Hondsholredijkstraat, met extra d, zoals in het Adresboek 1900‑1901, lijkt een incidentele variant of typografische vergissing in de gemeentelijke documenten. Er zijn geen bronnen die deze vorm bevestigen als officiële naam.

6. Dr. Trenkler & Co. zijn we al eens tegengekomen bij een andere bespreking van een ansichtkaart uit Velp. Zie aldaar.

Gestrand op Mars

Gestrand op Mars

Bovenstaand juweeltje lag zomaar voor een paar eurodubbeltjes te koop bij een kringloop­winkel. Later pas las ik dat dit een boekje is ...“dat elke jongen met pit zal verslinden”.

Het werkje is van Lester del Rey en de oorspronkelijke titel Marooned on Mars (1952) heeft veel uitgaven gekend, waarvan sommige vroege versies tegenwoordig een aardig kapitaaltje kunnen opbrengen. Dat geldt zeer waarschijnlijk niet voor deze uitgave voor scouts. Voor in het boekje staat dat de tekeningen in deze editie van Rein van Looy zijn. Er wordt niet expliciet vermeld dat hij ook de omslag­illustratie heeft gemaakt, maar aangezien er geen andere naam wordt genoemd, gaan we daar maar even van uit.

Dat omslag, met die typische pulp-illustratie, is overigens precies de reden dat ik voor het boekje viel. Bij diezelfde kringloopwinkel lag trouwens een hele verzameling uit deze reeks Junior-boekjes, maar ondanks de weggeefprijs heb ik me weten te beperken tot drie stuks.

Het boekje is uitgebracht in de reeks Junior Jongensboeken, een boekenreeks van N.V. Uitgeverij De Verkenner in Baarn, in samenwerking met de Nederlandse Padvinders (later opgegaan in Scouting Nederland). De reeks liep van 1950 tot en met 1963 en is dus voor veel mensen ‘van vóór hun tijd’.